Asansör Denetlemesini Kim Yapar?
Kayseri’nin gri sokaklarında sabahın ilk ışıklarıyla uyanmak, her gün aynı eski asansörün tıkırtılarını dinlemek gibi. İçinde büyüdüğüm, gençliğimi geçirdiğim bu apartmanın her köşesi, bana bir hatıra bırakmış gibi. Ama her şey, o asansörün bir sabah çalışmamaya başlamasıyla değişti. O an, küçük bir kırılma noktasıydı, bir şeyin eksik olduğu hissini derinlemesine yaşadım. Peki, o asansörün denetlemesini kim yapar?
Bir Sabah Asansör Bozuldu
O sabah, yine alışılagelmiş bir şekilde erken uyanmıştım. Çalışmak zorundaydım, güne başlamalıydım. Hemen içimi ferahlatacak bir kahve yapmak üzere mutfağa yöneldim. Ama gözlerim, her sabah olduğu gibi o asansöre kaydı. Her şeyin başladığı yer. O asansör, hayatımın önemli bir parçasıydı. Bütün çocukluğum, gençliğim, ve her sabah eve dönmelerim o asansörün içindeydi. Hani bazen, bir şeyin ne kadar değerli olduğunu anlamamız için kaybetmemiz mi gerekir? İşte o an, o asansör birden durdu.
İlk başta, küçük bir şeydir diye düşündüm. “Birkaç saat sonra gelir, tamir ederler,” dedim kendi kendime. Ama bir saat sonra, başka bir saat daha geçti ve hala aynı şey. Asansör bozuk. İşte o anda, Kayseri’nin en eski apartmanlarından birinde, yaşadığım bu 25 yılın içinde, hayatımda ilk defa bir şüphe hissettim. “Asansörün denetlemesini kim yapar?”
İlk Kez Bir Şeyin Eksik Olduğunu Hissettim
O an bir şeyler içimde kırılmaya başladı. Kendimi fazla duygusal mı hissediyordum? Ama gerçekten de bu asansör, mahallemizin simgelerinden biriydi. Her sabah merdivenleri çıkarak geçen komşularım, asansörde kurduğumuz küçük sohbetler, bazen tartışmalar… Bir apartmanın kalbi gibiydi. Her gün yavaşça yaşamın ritmini orada buluyordum. Ama o sabah, eksik olan bir şey vardı. Bozuk asansör değil, onun denetlemesini kim yapacak olmasıydı.
İçimden geçen bu düşünceler, beni kaygılandırdı. Belki de içimde, her şeyin düzgün gitmesini istemekten kaynaklanan bir korku vardı. Sonuçta, hepimiz aynı apartmanda yaşıyoruz, değil mi? Kimse kimseye yalnızca bir müşteri gibi bakmamalı. O asansörün bakımı, sadece bir şeyin bozulup onarılmasından daha fazlasıydı. Bir güvenceydi. Yaşamın güvenliğiydı.
Korkum ve O Kötüden İyiye Geçiş
Bir hafta boyunca, her sabah aynı soruları sordum. Asansör onarıldı mı? Tamir edildi mi? Kim yapacak? Kimse gelip ilgilenmedi. Gidip apartman yönetimine sordum. En sonunda bana söyledikleri şey şu oldu: “Denetleme ve bakım, o kadar önemli değil. Bu kadar küçük bir şey için gelen bir teknisyen göndermek gereksiz.” O an kalakaldım. Bu kadar basit bir şeyin arkasında kaybolmuş bir anlam vardı.
Bir sabah, kendi başıma bir şeyler yapmak için karar aldım. Sonuçta, bu asansör sadece bir makina değil, bu apartmanın kalbini yaşatan, sabah uykusundan gelen ilk sesiydi. O yüzden, “Bunu ben hallederim,” dedim. Asansörün tamirine başladım, kollarımda yorgunluk, gözlerimde umut vardı. Tamiratı yaparken, aslında hayatın küçük ama önemli şeylerinden birinin değerini tekrar hatırladım.
Bazen, o kadar çok küçük detayda kayboluyoruz ki, geriye büyük bir anlam kalmıyor. O sabah, hem denetlemenin kim tarafından yapılması gerektiğini hem de bu küçük apartman hayatının nasıl büyük bir anlam taşıdığını öğrendim.
Sonuç: Sadece Kim Yapıyor Değil, Kimse Yapmasa Ne Olur?
Sonuçta, asansörün denetlemesi kim tarafından yapılırsa yapılsın, o bir apartman sakinlerinin bir arada nasıl yaşadığının bir sembolüdür. Önemli olan, her şeyin düzgün gitmesi değil, o şeyin ne kadar anlam taşıdığıdır. Asansörün bozulması, bana ne kadar boş bir şeyin de aslında çok önemli olduğunu gösterdi. Kimse kimseyi yalnız bırakmamalı, çünkü hayat dediğimiz şeyin ince detayları aslında bizi birbirimize bağlayan ipliklerdir.
O gün, o asansörün tıkırdayan sesini duymadım ama içimdeki boşluk çok şey anlatıyordu. O sesi tekrar duymak, artık kim denetlerse denetlesin, bambaşka bir anlam taşıyordu. Bazen, kalp sesini duymak için sadece bir an durmak yeterli olur.